Golden Freddy mode in Nutshell

Dobry wszystkim, z tej strony Matinatron. Tym razem mam dla was, wiersz. Tak, w końcu xD. Wreszcie wena powiedziała "daje Ci pomysła a Ty wreszcie coś napisz". Ale co tylko? No właśnie taka pustka tematyczna przez jakiś czas trzymała mnie w swoich szponach. Do czasu. Grając we FNAF 2 i przechodząc Golden Freddy mode, najtrudniejszy ze wszystkich trybów gry przyszedł pomysł wiersza, w którym będzie zawarte doświadczenie gracza takiego jak ja, który zagrał w ten tryb i ukończył go jednocześnie dając ukłon w stronę trybu za wyzwanie. Zapraszam do komentowania i czytania!

Golden Freddy mode in Nutshell

Przyszła siódma noc

Ostatni tryb w końcu

Jest zimno, zakładam koc

Szykuję kawę, bo zasypiam

Głośne już dźwięki rozsyłam

Ale coś słyszę na zewnątrz

Coś słychać też w wentylacji wewnątrz

Wiedziałem, że już po mnie idą

Patrzę na lewo, światło palę

Nic tam nie ma, gaszę

Patrzę w prawo, naciskam przycisk

Tam Toy Bonnie leży

Aż włos na głowie mi się jeży

Zakładam maskę Freddiego

Widzę przed sobą Toy Bonniego

Patrzy się prosto w moje oczy

Odszedł, odetchnąłem z ulgą

Spostrzegłem animatroników w liczbie trzy

Foxy na korytarzu stoi

T.Chica mój skarb <3 po lewej na mnie stalkuje

Seksownie strasznym wzrokiem się wpatruje

Dziwne zakłócenia z prawego szybu

Tam Mangle leży w bolesnej niedoli

Zakładam maskę, odchodzą

Na ich miejsce przychodzą następni

Wkładam maskę, obserwuję wentylacje, kamery i Marionetkę

Już pokazała swoją maseczkę

Moi wrogowie zbyt szybcy i wściekli

Wszyscy w skład wchodzący tej niszczycielskiej armii

Zaciekle się przed każdym potworem broniłem

W pewnym momencie nie zdążyłem 

Marionetka na mnie wyskoczyła

I mój narząd nerwowy wystraszyła

Rozgrywkę przegrałem

Się nie poddałem 

Po raz kolejny stawiłem im czoła

W głębi wierzyłem, że moja cierpliwość podoła

Uruchomiłem tryb Golden Freddy kolejny raz

I minął mi krótko czas

Porażka rychło mą duszę ogarnęła

Lecz nie permanentnie ją objęła

Z nową energią znów powstaję

W kolejnych próbach rady nie daję

Zbliżam się do zwycięstwa jednakże

Mimo śmierci blisko ku końcowi 

I psychiki idącej ku rozkładowi

Silna wola barierę przełamała

Ostatni tryb po wielu godzinach padł na me kolana

Ręce drżały

Łzy z oczu spływały

Ale to nic przy morzu satysfakcji

Które utwierdziło mnie przy racji

Że jestem niepowstrzymany

Nieważne ile razy zostanę pokonany

Golden Freddy mode, okazałeś godnym przeciwnikiem

Ale nie niepokonanym rywalem

Składam kwiaty nad Twym grobem

Bo otaczam Cię prestiżem

Żegnaj, mój wrogu

Spoczywaj w pokoju 

Amen.

Recenzja #2: Pitbull:Nowe Porządki

Pitbull: Nowe Porządki

               Minęło z 8 lat od kiedy zakończono transmisję genialnego Pitbulla z 2005 roku. Patryk Vega zdał sobie sprawę z fenomenu, jaki osiągnął jego serial. W końcu aż 11 nominacji mówią same za siebie. Zmotywowany, obładowany forsą artysta z głową wypełnioną po brzegi nowymi pomysłami zabrał się do kręcenia trylogii spin-offowego Pitbulla. Według tego co znalazłem, ma to być trylogia. Pierwsza część nosi podtytuł "Nowe Porządki". Czy film trzyma poziom serialu? Pomimo opiń, które uważają, że to nie to samo, trzyma!

               Pitbull: Nowe Porządki miał swoją premierę na świecie 21 stycznia 2016 roku. W Polsce dzień później.  Główny wątek fabularny obraca się wokół silnej organizacji zwanej grupą mokotowską, dowodzona przez gościa o specyficznej ksywie "Babcia". Głównym bohaterem jest policjant o pseudonimie "Majami", który we współpracy z inną komendą ma za zadanie rozbić Grupę Mokotowską, trzęsącą nie tylko Mokotowem ale też całą, warszawską metropolią. Z pewnością nie będzie to łatwe zadanie. Co tu mówić, historia trzyma poziom, podobnie jak aktorzy i udźwiękowienie (Be a good dog to arcydzieło!)

              Na osobnego plusa zasługuje nowość jaką jest przedstawienie półświatka. Czyli życie z perspektywy gangsterów. To nie są kulturalni ludzie, pijący herbatkę po piątej wcinający do tego kremowo-mleczne ciasteczka rozmawiający na poziomie o modzie czy polityce. To banda napakowanych testosteronem i nadmiarem kotletów skurwysyny, którzy odjebią każdego, kto im się nie spodoba. Użyty przeze mnie wulgarny język nie jest przypadkowy, bo w ten sposób mogłem scharakteryzować takiego gangusa. Napakowany, noszący łańcuchy, wytatuowany i rzucający kurwami co drugie słowo. Aha byłbym zapomniał.. chodzą po klubach nocnych i napierdalają dziwki po dupach i plerach tak mocno, że na długo nie zapomną ich wizyty co ma miejsce podczas filmu. Tak więc kamerzysta działa na dwóch frontach, pokazując pracę policjantów w komendzie i ich życie prywatne i drugą stronę lustra niebezpiecznych gangów sprawiający, że na ich sam widok chce się spierdalać w podskokach. Oczywiście ich nadmiernie ostry język powoduje u niektórych poprawnych politycznie ból dupy, ale na takich lepiej mieć wywalone bo takich maruderów można znaleźć wszędzie. Aczkolwiek, można odczuć, że i tu czegoś brakuje. Kwestia kobiet, która nadejdzie w sequelu.

               Kolejnym mocnym argumentem broniący Pitbulla to humor. W serialu go nie brakowało. Masa śmieszkowych sytuacji, nie mówiąc o akcjach Barszczyka. Tutaj go również nie zabraknie. Jest obecny więc możecie odetchnąć z ulgą, Vega nie mógłby zapomnieć o tak istotnym drobiazgu jakim jest czarny humor. 

              W filmie pojawia się nowa pula aktorów a wśród nich starzy. Ze znanych pojawi się Gebels i Barszczyk a z nowych to Majami czy z bandytów Zupa i Strachu. Na pewno i tu znajdą się tacy, których albo się polubi lub znienawidzi. Albo pośmieje z ich debilizmu. 

            Podsumowując, Pitbull szczeka i gryzie tym razem przy fotelach kinowych. Równie mocno jak w studiu telewizyjnym. Polecam film i mam nadzieję, że jak mi, również i wam przypadnie do gustu.

Recenzja #1 - Pitbull

Hej wszystkim, Tu Matinatron. Jak widzicie, ruszyłem z czymś nowym czyli recenzje gier lub filmów a nawet książek. Nie przedłużając, zapraszam do recenzji.

Pitbull

               Policja jest siłą potrzebną w każdym kraju by porządek został zachowany. Zazwyczaj są kojarzeni ze stróżami prawa, którzy ochraniają cywili przed przestępcami wszelakiej maści wsadzając ich do paki. Niestety rzeczywistość jest nieco inna. Ową mroczniejszą stronę rzeczywistości uchwycił Patryk Vega, twórca i reżyser omawianego Pitbulla. Ten człowiek zyskał zaufanie policji dzięki znajomości, które sięgają nawet 15 lat. Dzięki temu, mógł wiele się dowiedzieć. O sytuacjach jakie miały miejsce, nawet te najbardziej abstrakcyjne. To dało fundamenty również do książki tego samego autora pt "Złe psy". Jednocześnie przez serial i książkę chce dać jasno do zrozumienia, że policjanci to też ludzie. A co za tym idzie, też popełniają błędy o których niechętnie się mówi. Czy Pitbullowi udało się osiągnąć zamierzony przez Vegę cel? O tym w recenzji.

              Pitbull jest serialem dramatyczno-sensacyjnym, którego premiera w Polsce i na świecie miała miejsce 9 kwietnia 2005 roku. Serial jest podzielony na kilka sezonów, podzielony na kilka odcinków trwające po ponad 40 minut. Ale są to 40 minut interesującej treści. Oś fabuły Pitbulla kręci się wokół policji a konkretniej wokół pewnej grupki w skład której wchodzą chociażby Sławek Desperski pseudonim"Despero" czy Jacek Gotz pseudonim "Gebels". Paczka jest nieco większa ale nie jest stała i z postępem będzie się zmieniać. Ktoś odejdzie, ktoś umrze, ktoś dotrze albo ktoś wróci.... tak jakby. Nie będę spoilerować bo jest co śledzić. Mnie historia naprawdę mocno porwała. Z przyjemnością śledziłem pracę tych konkretnych policjantów ale oprócz tego można spojrzeć na nich z innej perspektywy. Prywatnej sfery życiowej. Ich porażki i sukces, walki z beznadziejnością i załamaniem czy klasyczne, osobiste problemy życiowo-moralne które nie raz wystawią naszych stróżów prawa na próbę. Dodatkowo, odcinek kończy się w takich momentach, że chce się wiedzieć jak dalsze losy bohaterów, potoczą się dalej. Może z czasem wydać się chwilami przewidywalny ale raczej nie jest to szczególnie rażące. Ogólnie naprawdę wciąga i trzyma w napięciu aż do końca.

              Chciałbym pogratulować aktorom. M.i.n panu Andrzejowi Grabowskiemu za rolę Gebelsa czy Marcinowi Dorocińskiemu w roli Despera, który świetnie zagrał dupka, jakim on był. Każdy z nich zagrał bardzo dobrze. Postacie miały swoje kreacje i zachowywały się naturalnie i miały swój własny charakter. Ciężko powiedzieć kto zagrał najlepiej bo aktorzy dali coś od siebie dając postaciom unikalności dzięki czemu wzrasta ich poziom autentyczności. Bluzgi, emocje czy reakcje na dane sytuacje.

              Udźwiękowieniu też nie mam nic do zarzucenia. Muzyka w czołówce i grające utwory podczas odcinka jak najbardziej pasują tworzą całkiem fajny klimat.

               Na plus warto też zaznaczyć przedstawienie polskich realiów. Nie chodzi tylko o pokazanie różne wydarzeń jak strzelanina w Magdalence tylko sytuację w jakiej różni obywatele Rzeczpospolitej się znajdują. Jest brud, smród i narkotyki. Czyli jak jest naprawdę. Ile się do tego czasu zmieniło? Ciężko powiedzieć, prawdopodobnie niewiele.

              Czy ten serial ma jakieś wady? Niektórzy narzekali na to, iż postacie mówią za szybko i za cicho. Ja słyszałem wszystko co mówili aktorzy i jakoś ciężko mi to zaliczyć do wad bo tego nie doświadczyłem. Ale wadą jest na pewno nie pokazanie perspektywy gangsterów czy bohaterów drugoplanowych. Ten pierwszy problem zostaje rozwiązany w filmowym spin-offie, który pojawi się w następnej recenzji.

              Podsumowując. Serial Pitbull z 2005 roku to dzieło sztuki pokazujący rzeczywisty obraz pracy w policji. Aktorzy, udźwiękowienie, fabuła są dopięte na ostatni guzik. Polecam wam z całego serca film ale nie polecam pracować jako pies jeśli ma się miękką pałę ;). 

Transformers:Equestria

Witam was po długiej przerwie, z tej strony Matinatron. Wybaczcie za długą przerwę (jeśli ktoś to czyta xD) ale nauka i brak chęci były jednym z czynników przez które wstrzymałem się ze swoją twórczością. Ale jak widać wracam, i to nie byle z czym a z moim pierwszy, wielorozdziałowym opowiadaniem. Zapraszam do prologu!

Transformers:Equestria

Prolog

              Cybertron, nasza rodzinna planeta. Nasz dom. Przez eony lat trwania ery złotego wieku, wielkie, metaliczne istoty zwane Transformerami żyli w pokoju i harmonii. Transformerzy byli olbrzymimi, metalicznymi humanoidami zdolnymi do przekształcania swoich ciał od dłoni czy ramienia, aż po transformacje całego ciała w określony pojazd na przykład środek transportu królujący w powietrzu lub na lądzie. Cały nasz świat jest w pełni nieorganiczny a jego podstawowym budulcem jest metal a paliwem życiowym, surowiec zwany energonem.

              Nasz świat był uporządkowany według jasno określonych praw i zasad aby utrzymać pokój i porządek. Powołano do tego specjalne jednostki administracyjne, organy, instytucje oraz odpowiednich do tego ludzi. Nie stosowaliśmy terroru wobec Cybertrończyków ale nie stroniliśmy od represji wobec przestępcy, która była proporcjonalna do jego czynów. Wiele się wymagało od cybertrońskiego społeczeństwa ale nigdy nie naruszaliśmy ich wolności. Przeciwnie, była to dla nas jedna z najważniejszych wartości. Każdy kto próbował stanąć jej naprzeciw, był naszym wrogiem. Wrogiem wolności. 

             Jesteśmy istotami dysponującymi niezwykle zaawansowaną technologią wyprzedzającą większość istniejących światów w galaktyce jeśli nie w całym wszechświecie. Broń plazmowa, silniki odrzutowe aż po najbardziej złożone cuda techniki, będące naszą charakterystyczną cechą nie licząc innych jak nasza kultura czy historia.

            Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. Pokój zakończył wybuch wojny domowej, która doszczętnie spustoszyła Cybertron. Ambicje Megatrona doprowadziła do śmierci milionów naszych braci. Ale nie to było najgorsze. Wykorzystując mroczny energon zatruł jądro naszej planety. To wydarzenie zmusiło nas do ewakuacji z naszej planety by rasa Transformerów przetrwała. Musiały minąć miliony lat nim nasza ojczysta planeta odzyska swoją dawną świetność.

            Koniec końców rozpoczął się wielki exodus rasy Transformers. Nie wszyscy jednak uciekli z opustoszałego Cybertronu ale przynajmniej większa część. Dla pozostałych stał się cmentarzem. Ich ofiara nie pójdzie na marne.

            Ostatecznie udało się nam zakończyć budowę wielkiego statku kosmicznego - Arki, dzięki czemu opuściliśmy nasz świat z wielką niechęcią. Za nami podążał Megatron w swym statku Nemezis. Doszło do nieuniknionej walki między autobotami a decepticonami. 

            Kiedy sądzono, że nasza historia skończy się tą bitwą, nasze statki zostają pochłonięte przez między-wymiarowy portal, który przeniósł nas do całkowicie nieznanych nam realiów. Wrota wyrzuciły Arkę i Nemezis do świata, który zwie się Equestrią. 
          

Życie drwala

Alleluja!! Z tej strony Matinatron. Jak minął wam śmigus dyngus? A zapomniałem, jesteście dorośli i nie zajmujecie się takimi głupotami :')). Ale teraz na poważnie. Ostatnio gram sobie na telefonie w bardzo przyjemną grę jaką jest Timberman. Rozgrywka jest prosta jak konstrukcja cepa. Grając nagle doznałem natchnienia, żeby napisać wiersz. Wczoraj przed snem udało mi się go skończyć. Oto i on. Zapraszam!!

Życie Drwala

We współczesnych dziejach czasu

Mieszkał sobie drwal na skraju lasu

Z dala od miejskiego chaosu

Wiódł życie pustelnika

W pracy walecznego wojownika

Założył najpierw czapkę

Potem koszule w kratkę

Chwycił za siekierę

Wyszedł ze swojego domu

Lecz nie miał słowa powiedzieć komu

Westchnął tylko drwal przeciągle

Przeklinał swój los ciągle

Jednak cieszył się niezmiernie

Nie miał pracy nadmiernie

Cieszył go jego zawód

Nie był szczególny

Tylko prosty fach

Który powodował u drzew strach

Napluł na dłonie

Podrapał się po skronie

Podniósł pracy narzędzie 

Podszedł do pierwszego drzewa

Zaraz je zerżnie okrutnie

Zrobi to chętnie

Tnie słup po kawałku

Ostrożnie i pomalutku

Drzewo się broni

Od gałęzi nie stroni

Próbując zgnieść natręta

Ale niełatwo pokonać tego oponenta

Był szybki

Był silny

Skracał drzewo o połowę

Niczym kosiarka trawę

Nadszedł moment kiedy ciało i gałąź się stygły

Po chwili same szczątki się wlokły 

Drwal nieszczęsny wyzionął ducha

Przyroda pochłania jego truchła

Na jego miejsce idzie kolejny nieszczęśnik

Który czyta spokojnie miesięcznik

Wie, że nie lekka praca drwala

Nie należy długo grzać dupala

Podchodzi do topora

Wzdycha i idzie

Życie idiotycznie drwala kładzie.

Ballada o Klaczy z Księżyca

Dobry wieczór jeszcze raz! Z tej strony Matinatron! A oto przed państwem nowy wiersz o tytule "Ballada o Klaczy z Księżyca". O czym jest? O jednej z moich ulubionych postaci z pewnej bajki. Z jakiej? Rozgryźcie to! Zapraszam do czytania i komentowania!!

Ballada o Klaczy z Księżyca

Kiedyś była siostrze równa

Razem z siostrą moją

Ale okazałam się durna

Prawdą, Celestia jest ich księżniczką drogą

Byłam w jej cieniu

Mówili w jej imieniu

Odczuwałam smutek

Także zazdrość

Powiedziałam dość

Czułam w sobie złość

Słońce dzisiaj nie wstało

Księżyca piękno górowało

Głupia siostra chciała bym ustąpiła

Moja duma odmówiła

Tak samo ja

Me wnętrze otoczył mrok

Obudził się we mnie zły smok

Byłam już ukończona

Rola rozpoczęta

Chciałam władzy

Wiecie o tym moi drodzy

Użyła harmonii mocy

I wygnała mnie na symbol nocy

Millenium minęło

Jej światło zniknęło

Ukazałam się mym poddanym

Było im doświadczyć dane kąpać się w blasku mym

Woleli Słońce

Nie obchodziło mnie to

Lecz spodziewałam się tego

Jedna z nich znała imię me

Oczywiście nie zamiary te

Wystrzelili na mnie światła strażnicy

Nie robiło mi to różnicy

Ugięli się szybko

Jako dym zwiałam prędko

Ruszył pościg

Szóstka to nośnik

Poddałam ją próbie

Przeszła w skrócie

Dotarła do zamku naszego

Bardzo dawnego

Tam spotkałam jedną szóstą

Wyzwała mnie na pojedynek

Krótko wykorzystałam wypoczynek

Na nią szarża ruszyła

Aczkolwiek ostrożnie kroczyła

Zniknęła nagle

Oszukała mnie podle

Odwróciłam się

Harmonie ona przywrócić śmie

Pojawiłam się obok niej

Kopytami stłukłam sfery

Zdeptałam morale jej

Przybyły członki reszty

Zrobiły coś, czego się nie spodziewałam

Obudziły magię

Powstrzymać nie mogłam

Harmonii ramię

Dosięgnęła mnie

Czuła jak mnie tnie

Przecina duszą mą

Upadłam hańbiąco

Wszyscy wspomnieli mnie drwiąco

Byłam już tylko niegroźnym wspomnieniem.

Trafiła kosa na kamień.

Witam ponownie! To ja, Matinatron! A przed wami nowy wiersz o tytule "Trafiła kosa na kamień". Myślę, że nie trzeba mówić nic o wierszy. Tytuł mówi sam za siebie. Zapraszam do czytania i komentowania!!

Trafiła kosa na kamień.

Za siedmioma polami, za siedmioma łąkami

Była sobie przerażająca kosa

Jak brzytwa ostra

Latała koło nosa

Długi kij miała

Głowicę ostrą posiadała

Rączkę u boku

Wyciosana z drewna

Przymocowana do trzonu

Ze swojej kryjówki wychodzi

Do źdźbeł trawy podchodzi

Patrzy na nie surowo

Źdźbły bały się, że dostaną srogo

Lecz one nie były jej celem

Udała się na pole ze zbożem

Tam rozpoczęła swoja żniwa

Jej zaciętość była przenikliwa

Nikt nie mógł stanąć jej na drodze

Deptała każdemu po nodze

Kłosy z jej ostrza padały

Robiła z łatwością

I niesamowitą finezją

Oraz potęgą

Aż trafiła na nietypowy kształt

Wyglądał bardzo nieregularnie

Spoczywał dostojnie

Uciśnięty mocno na ziemi

Kosa ruch wykonała

Ale coś się stało

Jej głownia się połamała

Swoje lewe biodro wyszczerbiła

Stwórca przywrócił jej ostrość

Lecz spadła jej jakość

Gdyż spotkała ją srogość

Bo trafiła kosa na kamień